Σεβαστοί πατέρες,
Αγαπητοί αδελφοί κι αδελφές,
Με τη χάρη του Θεού φτάσαμε και φέτος στο τέλος της κατηχητικής χρονιάς. Μιας ακόμη όμορφης πορείας γεμάτης συναντήσεις, συζητήσεις, προβληματισμούς, προσευχή, χαρά αλλά και πνευματική αναζήτηση. Δεν κλείνει απλώς ένας κύκλος μαθημάτων αλλά μία περίοδος κοινής πορείας μέσα στην Εκκλησία μας.
Το κατηχητικό έργο εδράζει την ύπαρξή του στο ίδιο το Ευαγγέλιο. Όπως γνωρίζουμε ο Χριστός, μαζί με τον κύκλο των δώδεκα μαθητών Του, ζούσε μία ζωή κοινή. Ο Κύριος πριν από την Ανάληψή Του, έδωσε στους μαθητές Του την εντολή: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Αλλά και μετά την Πεντηκοστή δεν άλλαξε ο τρόπος ζωής των δώδεκα. Με τον ίδιο τρόπο λειτούργησαν και οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Ολιγάριθμες στην αρχή είχαν ευελιξία και μπορούσαν να μένουν με πιστότητα στον ρυθμό αυτό της κοινής ζωής. Πρωταρχικό μέλημα αυτών των κοινοτήτων ήταν η διακονία του λόγου του Θεού.
Γι’ αυτό και οι Απόστολοι επέλεξαν διακόνους ώστε να συνεχίσουν το έργο τους αλλά κυρίως να οργανώνουν αυτές τις κοινωνίες με γνώμονα τις διδαχές του Κυρίου μας. Η επιλογή αυτών των συνεργατών για την διακονία του Εκκλησιαστικού σώματος αποτέλεσε την αρχή της διακονίας στο σώμα της εκκλησίας για τις επόμενες γενιές, για όλη τη διάρκεια της πορείας μας μέσα στον χρόνο.
Οι πρώτοι χριστιανοί διδάσκονταν συστηματικά την πίστη πριν το βάπτισμα, ενώ οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας ανέπτυξαν σπουδαίο κατηχητικό έργο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλούσε ακούραστα για τη σημασία της πνευματικής παιδείας, ο Μέγας Βασίλειος τόνιζε τη σύνδεση της πίστεως και ζωής, ενώ ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (4ος αι.) άφησε ανεκτίμητες κατηχήσεις οι οποίες μέχρι σήμερα αποτελούν πνευματικό θησαυρό της Εκκλησίας μας.
Ιδιαίτερα στην Πάτρα, η κατηχητική παράδοση υπήρξε έντονη και καρποφόρα. Το πρώτο οργανωμένο κατηχητικό σχολείο το ίδρυσε ο Ιεροκήρυκας, πνευματικός οδηγός, διδάσκαλος και Άγιος των Πατρών, ο πατέρας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Από τότε άρχισαν να αναπτύσσονται κατηχητικές ομάδες και πνευματικές συντροφιές γύρω από ενορίες, ιεραποστολικούς κύκλους και εκκλησιαστικές αδελφότητες.
Η πόλη μας ευλογήθηκε με ανθρώπους που αγάπησαν το έργο της κατήχησης κι αφιέρωσαν χρόνο και κόπο ώστε να δημιουργηθούν χώροι πνευματικής οικογένειας και αλληλοστήριξης. Πόσοι άνθρωποι βρήκαν μέσα σε αυτές τις συντροφιές παρηγοριά, πίστη, δύναμη και ελπίδα!
Στις μέρες μας στην Πάτρα λειτουργούν αρκετές κατηχητικές ομάδες ενηλίκων και «Κύκλοι Μελέτης Αγίας Γραφής» από τις ενορίες και τους τοπικούς εκκλησιαστικούς φορείς. Αν αναλογιστούμε πως ζούμε στην εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας, σε μία εποχή μοναξιάς, άγχους και εσωτερικής σύγχυσης, οι κατηχητικές ομάδες ενηλίκων έρχονται να καλύψουν την ανάγκη για γνήσια ανθρώπινη επαφή.
Πολλοί άνθρωποι έχουν γύρω τους κόσμο, αλλά μέσα τους αισθάνονται άδειοι. Άλλοι αναζητούν νόημα, άλλοι στήριγμα, άλλοι έναν λόγο αληθινό και καθαρό μέσα στην καθημερινότητα.
Οι άνθρωποι έρχονται στις κατηχητικές ομάδες για να μοιραστούν τους προβληματισμούς τους, τις αγωνίες τους, τις χαρές, τις λύπες τους. Έρχονται επειδή αναζητούν τον Θεό κι επειδή διψούν να μάθουν, να ακούσουν, να θυμηθούν ότι η πίστη δεν είναι θεωρία αλλά ζωή, σχέση και πορεία. Οι συναντήσεις αυτές λειτουργούν ως «αντίδοτο» στην υλιστική καθημερινότητα, επαναφέροντας στο προσκήνιο την ανάγκη του ανθρώπου για εσωτερική ειρήνη και ουσιαστική επικοινωνία.
Οι πνευματικές συναντήσεις στις ενορίες της πόλης μας αποτελούν έναν από τους πιο ζωντανούς και ουσιαστικούς θεσμούς της τοπικής κοινωνίας. Η Πάτρα, ως μία πόλη με βαθιά θρησκευτική παράδοση, κάτω από τη σκέπη και την ευλογία του πολιούχου και προστάτη μας Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, διαθέτει πολλά πνευματικά καταφύγια.
Ο Άγιος Ανδρέας σφράγισε την πόλη μας με το μαρτύριο και τη διδασκαλία του. Έχουμε βαριά κληρονομιά. Ένα τέτοιο καταφύγιο είναι και η «Παρέα του Αη-Γιάννη» με ποιμένα τον πατέρα Γεώργιο. Η συγκεκριμένη σύναξη ενσαρκώνει την ουσία αυτού που ονομάζουμε «ζωντανή Εκκλησία». Είναι ένα φωτεινό παράδειγμα για το πώς μία ενορία της Πάτρας μπορεί να ξεφύγει από τα στενά όρια των τειχών ενός ναού και να γίνει μία αγκαλιά που χωράει τις χαρές, τις λύπες και τις πνευματικές αναζητήσεις των ανθρώπων της.
Η χρήση της λέξης «παρέα», δείχνει πως δεν είναι μία τυπική εκκλησιαστική σύναξη, δεν πρόκειται για ένα απρόσωπο ακροατήριο, αλλά για μία πνευματική οικογένεια.
Ο πατέρας Γεώργιος έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον οικειότητας, όπου ο πιστός δεν νιώθει δέος ή φόβο, αλλά τη ζεστασιά ενός πνευματικού σπιτιού. Δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε σε βάθος τη διδασκαλία και την παράδοση της εκκλησίας μας. Δεν πρόκειται για μία στείρα απομνημόνευση γνώσεων, αλλά για μία ζωντανή αναζήτηση που μας προσφέρει τα «εργαλεία» για να διακρίνουμε το αληθινό από το επιφανειακό και να βρούμε ουσιαστικές απαντήσεις στα υπαρξιακά μας ερωτήματα.
Ο λόγος του Θεού δεν είναι κάτι το θεωρητικό ή απόμακρο. Μέσα από την ομαδική μελέτη και τον διάλογο, μαθαίνουμε πώς να εφαρμόσουμε τις διδασκαλίες του Ευαγγελίου στην καθημερινή μας ζωή, στην εργασία μας, στην οικογένειά μας και στις σχέσεις με τον συνάνθρωπό μας. ουσιαστικά η κατηχητική ομάδα μας είναι το εργαστήρι όπου η θεωρία γίνεται πράξη.
Οι συναντήσεις αυτές μας βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τα πάθη και τα χαρίσματά μας, μέσα από το πρίσμα της αγάπης του Θεού. Μέσα από τη συναναστροφή και το μοίρασμα, μαθαίνουμε την υπομονή, τη συγχώρεση και την ταπείνωση.
Ο ποιμένας της παρέας μας ξεχωρίζει για τον απλό, κατανοητό και σύγχρονο λόγο του. Μεταφέρει τα βαθιά θεολογικά νοήματα στην καθημερινή πράξη, κάνοντάς τα εφαρμόσιμα στα προβλήματα της εποχής μας.
Δεν περιορίζεται στα λειτουργικά του καθήκοντα, αλλά σκύβει πάνω από τις προσωπικές, οικογενειακές ή επαγγελματικές ανησυχίες του κάθε μέλους της παρέας.
Στις συναντήσεις μας, η μελέτη του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Εκκλησίας συνδυάζεται με τον ελεύθερο διάλογο. Οι συμμετέχοντες καταθέτουν τις απορίες τους, τις αμφιβολίες τους και τις εμπειρίες τους χωρίς φόβο κριτικής.
Η συμμετοχή μας σε αυτή την εβδομαδιαία συνάντηση λειτουργεί ως ένας «πνευματικός πνεύμονας» που μας γεμίζει δύναμη και ειρήνη για να αντιμετωπίσουμε την απαιτητική καθημερινότητα.
Γι’ αυτό οφείλουμε μία μεγάλη, εγκάρδια ευχαριστία στον κατηχητή μας, τον πατέρα Γεώργιο, καθώς και στην εκλεκτή πρεσβυτέρα του. Με ανιδιοτελή αγάπη, ακούραστη υπομονή και πατρικό ενδιαφέρον, ανοίγουν
την αγκαλιά τους σε όλους μας. Καταθέτουν καθημερινά την ψυχή τους, τον χρόνο τους και πάνω απ’ όλα, την προσευχή τους, για να μας μεταλαμπαδεύσουν το Φως του Χριστού.
Πατέρα Γεώργιε, σας ευχαριστούμε θερμά για όλα όσα μας προσφέρετε!
Στο πλαίσιο της προσφοράς του ο πατέρας μας δεν θα άφηνε να κλείσει αυτή η υπέροχη κατηχητική χρονιά χωρίς μία τελευταία προσκυνηματική εκδρομή. Η επίσκεψή μας στην Ιερά Μονή Νοτενών αποτέλεσε μία μοναδική εμπειρία που συνδύασε την βαθιά θρησκευτική κατάνυξη με τον θαυμασμό για την ελληνική φύση.
Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Νοτενών είναι μία ανδρική κοινοβιακή μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών. Αρχικά κτίστηκε το 1530 στην κορυφή του βουνού πάνω στα ερείπια αρχαίου δωρικού ναού, αλλά λόγω των ακραίων καιρικών συνθηκών, οι μοναχοί μεταφέρθηκαν 500 μέτρα χαμηλότερα, όπου το 1833 χτίστηκε η νέα Μονή.
Η ονομασία της αποδίδεται είτε στην οικογένεια των Νότηδων που βοήθησαν στην ανέγερση είτε στη γεωγραφική της θέση στη νότια άκρη του Ερυμάνθου.
Κεντρικό κειμήλιο του μοναστηριού είναι η θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Νοτενιώτισσας, η οποία μεταφέρθηκε εκεί με θαυματουργό τρόπο μετά την καταστροφή της προηγούμενης μονής της στη Γορτυνία από τους Τούρκους.
Η συγκίνησή μας δεν περιγράφεται καθώς προσκυνούσαμε την εικόνα της Παναγίας και κορυφώθηκε την στιγμή που ανηφορίσαμε για να προσκυνήσουμε και στο ιερό σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Όσιος Ιωακείμ ο Νέος.
Ο Όσιος Ιωακείμ ο Νέος, γεννήθηκε στο χωριό Σκιαδά και αφιερώθηκε στον μοναχισμό, φτάνοντας στο αξίωμα του Ηγουμένου στη Μονή Χρυσοπηγής και μετέπειτα στη Μονή Νοτενών. Παραιτήθηκε όμως για να ζήσει ως ασκητής σε σπήλαιο πάνω από το μοναστήρι υποβάλλοντας τον εαυτό του σε σκληρές στερήσεις και συνεχή προσευχή μέχρι την κοίμησή του.
Η εμπειρία μας ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο γνωρίζοντας από κοντά το σπουδαίο και αθόρυβο έργο που επιτελεί στο μοναστήρι ο πατέρας Αλέξανδρος.
Η θερμή του φιλοξενία, ο πνευματικός του λόγος και η αφοσίωσή του στη διατήρηση της ιστορικής Μονής μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις, κάνοντας την εκδρομή μας μία αξέχαστη πνευματική παρακαταθήκη.
Κλείνοντας, θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους σας για τη φετινή συμμετοχή, την αγάπη και την εμπιστοσύνη που δείξατε στην παρέα μας. Ο καθένας έβαλε το δικό του λιθαράκι σε αυτή την όμορφη πνευματική οικογένεια. Κρατούμε τις στιγμές που ζήσαμε, τις συζητήσεις που μας ωφέλησαν, τα χαμόγελα, τη συγκίνηση, αλλά και τις σιωπές που μιλούσαν στην καρδιά.
Ας μην θεωρήσουμε όμως ότι το καλοκαίρι είναι διακοπή από τον Θεό. Η σχέση μας με τον Χριστό συνεχίζεται παντού: στην προσευχή, στη Θεία Λειτουργία, στην αγάπη προς τον συνάνθρωπο, στην ηρεμία της ψυχής.
Εύχομαι ο Κύριος να ευλογεί όλους και τις οικογένειές σας, να χαρίζει υγεία, ειρήνη και δύναμη. Και με το καλό, να ανταμώσουμε ξανά τη νέα εκκλησιαστική χρονιά, με ακόμη περισσότερη δίψα για τον Θεό και περισσότερη αγάπη μεταξύ μας.
Καλό και ευλογημένο καλοκαίρι σε όλους!
Κωστοπούλου Μαρία
